ΠΟΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΡΑΓΕ
Ένα κείμενο από το αρχείο των αναμνήσεών μου γραμμένο την προηγούμενη δεκαετία  και αφιερωμένο στη
επερχόμενη Ημέρα Περιβάλλοντος

Είδα, σε κάποια σχετική με τα περιβαλλοντικά θέματα τηλεοπτική εκπομπή, ότι κάποιοι δήμοι συναγωνίστηκαν να μαζέψουν τόνους ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών για ανακύκλωση.

Υπήρχε εκτενές ρεπορτάζ και ανάλογη συζήτηση, ενώ τις προηγούμενες ημέρες αναδείκνυαν το θέμα και στις ειδήσεις όλοι οι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί. Μιλούσαν και οι δήμαρχοι ή οι αντιδήμαρχοι κάθε τόπου, χαίρονταν με την συμμετοχή των πολιτών, την αθρόα προσέλευση, διαφήμιζαν τους τόνους που μαζεύτηκαν.

Οι εικόνες έδειχναν παιδιά και μεγάλους να κουβαλούν οθόνες και υπολογιστές παλαιάς τεχνολογίας, ραδιόφωνα και κασετόφωνα, παντός είδους συσκευές, ψυγεία, πλυντήρια, θερμοσίφωνες, ότι παλιό χαλασμένο και άχρηστο.

Αυτά, που μέχρι πρότινος και ακόμα και σήμερα, φορτώνουν οι γυρολόγοι στα φορτηγάκια τους και, αφού κρατήσουν τα ικανά προς πώληση μέρη τους, τα πετούν είτε σε παράνομες χωματερές είτε παράνομα σε νόμιμους χώρους.

Ακόμα και σχετική ερώτηση του ενδιαφερόμενου πολίτη προς την σχετική υπηρεσία σε περιφερειακούς δήμους, παρέπεμπε μέχρι πρότινος, σε παλαιοπώλες γυρολόγους, ή σε τελευταία ανάλυση χρησιμοποιούσε κατ’ ευθείαν αλλά αθόρυβα τέτοιου είδους πρακτικές.

Καλό το πρόγραμμα, σκέφτηκα με πολλή επιφύλαξη όμως.

Βέβαια, το θέμα του περιβάλλοντος είναι στο προσκήνιο από το τέλος της προηγούμενης δεκαετίας,

Προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης γίνονταν- και γίνονται- εδώ και χρόνια στα σχολεία, όμως μόνο εθελοντικά από κάποιους ευαισθητοποιημένους δασκάλους και καθηγητές με υπερβάλλοντα ζήλο, οι οποίοι αφού εκπαιδεύονται οι ίδιοι σε σχετικά σεμινάρια, μετά ψάχνουν επιπλέον χρόνο από το αναλυτικό πρόγραμμα δίνοντας την ψυχή τους για να ευαισθητοποιήσουν τους μαθητές τους.
Πολλή και καλή και αξιέπαινη δουλειά πραγματικά έχει γίνει και γίνεται από αυτούς τους πραγματικούς λειτουργούς.
Και τα παιδιά πλέον είναι υποψιασμένα και κάποια αναπτύσσουν πράγματι περιβαλλοντική συνείδηση εγκαίρως. Δεν είναι ο κανόνας αλλά υπάρχει ελπίδα σ’αυτήν την γενιά για το μέλλον.

Οι εφημερίδες συνεχώς γράφανε άρθρα, κάνανε ρεπορτάζ και αφιερώματα.
Γίνονταν ημερίδες και συνέδρια όπου μιλούσαν καθηγητές πανεπιστημίου και άλλοι ειδικοί, εκπρόσωποι φορέων και πολιτικοί.
Καταγράφονταν συμπεράσματα επί συμπερασμάτων και τα πρακτικά εκδίδονταν ολόκληρα βιβλία, έχω μάλιστα κάποια στη βιβλιοθήκη μου.

Περιβάλλον και Οικολογία!
Ένας σύγχρονος τομέας γνώσης, πληροφοριών και δράσης εξ’αιτίας της καταστροφής του πλανήτη, του φαινομένου του θερμοκηπίου, της τρύπας του όζοντος , της ρύπανσης γενικώς, της εξάντλησης των φυσικών πόρων, του νερού και τόσων άλλων επί μέρους θεμάτων.
Ένας ολόκληρος καινούριος κόσμος που ασχολείται, διαβάζει, γράφει, δίνει διαλέξεις, κάνει προγράμματα και εκδηλώσεις εδώ και καμμιά δεκαριά χρόνια.

Σε άλλες χώρες, αναπτυγμένες και οργανωμένες, το θέμα της ανακύκλωσης το αντιμετώπισαν επιχειρηματικά με βιωσιμότητα εδώ και πολλά χρόνια. Όμως εκεί υπάρχει άλλου είδους νοοτροπία και πειθαρχία. Εδώ, συνήθως, το πραγματικό κίνητρο είναι η συμμετοχή σε Ευρωπαϊκά προγράμματα ώστε να αποδείξουμε ότι και εμείς κάνουμε κάτι τελος πάντων.
Εννοώ βέβαια τους αρμόδιους, άτομα και φορείς, διότι οι πολίτες ακόμα κι αν θέλανε δεν θα μπορούσαν μόνοι τους να διαχειριστούνε την διαδικασία. Τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες από συλλογικούς αρμόδιους φορείς και η δράση τους βοηθούσε τους πολίτες να δρουν κι αυτοί προς αυτή την κατεύθυνση με συνέπεια και συνέχεια.
Όμως το βασικό κίνητρο δεν είναι η πραγματική ανάγκη και η αληθινή ευαισθησία, αλλά πολιτικά, επικοινωνιακά, στρατηγικά και τελικά, πίσω από όλα, οικονομικά και επιχειρηματικά κίνητρα κέρδους.
Κανονισμοί και Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προσαρμογές στη νομοθεσία μας, υπογραφές υπουργών, προεδρικά διατάγματα και φυσικά, ανώνυμες εταιρίες μητρικές και θυγατρικές βρίσκονται πίσω από την όποια διαχείριση αποβλήτων.

Ανακύκλωση, μια βαρύγδουπη λέξη που προβάλλουν δεόντως άλλες πολλές, μη κερδοσκοπικές εταιρίες, που αξιοποιούν όμως τα διάφορα σχετικά ευρωπαϊκά προγράμματα.
Τοπικοί άρχοντες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν όλη αυτή την διαδικασία ως τοπική δράση και άρα προσωπική επιτυχία. Πολίτες, που τρέχουν από το πρωϊ μέχρι το βράδυ σε μια αδυσώπητη πραγματικότητα καθημερινής ζωής και μετά, ή σωριάζονται στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση για να χαλαρώσουν, ή τρέχουν πάλι για να διασκεδάσουν σε μπαρ, ρεστωράν, μπουζούκια και θεάματα μέχρι αργά, ενώ τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες ξανατρέχουν μποτιλιαρισμένοι σε χιονοδρομικά κέντρα και ορεινούς προορισμούς, νησιά, παραθαλάσσια θέρετρα και οργανωμένα ταξίδια...

Όλο αυτό το συνεχόμενο και αναγκαίο για τις σημερινές συνθήκες τρέξιμο, ή μάλλον τρεχαλητό, συνεπάγεται ότι δεν απομένει δευτερόλεπτο χρόνου στάσης, ηρεμίας και άρα μη δυνατότητα σκέψης για τίποτε άλλο πλην του καθημερινού.
Υπάρχουν, βέβαια, κάποιοι που σκέφτονται.Οι ειδικοί, αυτοί που διδάσκουν και βγάζουν συγγράμματα, τα εξειδικευμένα περιοδικά και οι δημοσιογράφοι. Οι σχετικές εταιρίες.
Όλοι αυτοί, κι άλλοι ακόμα, σκέφτονται το Περιβάλλον.
Οι πολιτικοί και οι τοπικοί άρχοντες το σκέφτονται προεκλογικά, πώς να το παρουσιάσουν στο πρόγραμμά τους. Έπειτα, τρέχουν κι αυτοί, κάνοντας το λιγώτερο που μπορούν, ίσα ίσα να συνεχίζονται όλα ίδια και όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση και η εναρμόνισή μας πάνε, όπως μας πάνε.

Όταν δημιουργούσα τα αρχεία μου, το θέμα Περιβάλλον με γοήτευε., κάθε τι ήταν καινούριο για μένα. Θαύμαζα και συμμετείχα όπου και όπως μπορούσα, με εθελοντισμό και ευαισθησία, με πληροφόρηση και προσωπικό χρόνο. Πλούτιζα θεματικά με υλικό για όλα τα επί μέρους περιβαλλοντικά ζητήματα. Τα ντοσιέ με τα χρόνια φράκαραν. Παρακολουθούσα εξελικτικά, χρόνο με το χρόνο, κάθε τομέα.
Το νερό, η ατμοσφαιρική και η βιομηχανική ρύπανση, οι λίμνες, τα ποτάμια και οι βιότοποι, τα σκουπίδια και η ανακύκλωση, τα δάση και οι πυρκαγιές, οι παντός είδους περιβαλλοντικοί κίνδυνοι, η οικολογία στα σχολεία,
Κάθε τι σχετικό με το περιβάλλον είχε μπει για τα καλά στη ζωή μας.

Διάβαζα και σκεφτόμουν, συνέκρινα δημοσιεύματα και ημερομηνίες, καταλάβαινα πολλά. Το γιατί και το πώς φαινόταν καθαρά μέσα από την σύγκριση και την επεξεργασία των πληροφοριών στο χωροχρόνο. Έτρεχα σε ημερίδες και συνέδρια για το περιβάλλον. Άκουγα προσεκτικά και παρατηρούσα ακόμη πιο προσεκτικά.
Ο ίδιος κόσμος, οι πολιτικοί, οι πανεπιστημιακοί, οι εκπρόσωποι διαφόρων φορέων,
κάποιοι οι ίδιοι πάντα λίγοι ευαισθητοποιημένοι αλλά παθιασμένοι με το θέμα πολίτες, και εγώ. Περιδιάβαινα με τα χρόνια σε ενημερωτικές εκδηλώσεις, μόνη εντελώς. Συμμετείχα και σε δράσεις μέσω της ενεργής, εθελοντικής μου ενασχόλησης σε έναν φορέα, ως διοικητικό στέλεχος, με υπευθυνότητα και επικοινωνιακές δεξιότητες.

Ώσπου, η μαγεία διαλύθηκε μια Ημέρα του Περιβάλλοντος, σε μια κορυφαία διοργάνωση όπου συμμετείχα ενεργά με την εθελοντική παρουσία μου στο περίπτερο του φορέα του οποίου ήμουν στέλεχος Έμεινα εμβρόντητη, όταν στον ημερήσιο εορτασμό, είδα και έζησα το αποτέλεσμα.
Μετά από την προσφορά άφθονου έντυπου υλικού από τα διάφορα περίπτερα στους μισοαδιάφορους περαστικούς που γέμιζαν τις τσάντες όπως σε όλες τις εκθέσεις άλλωστε, και την όποια ενημέρωση- έτσι λέγεται- σε όποιους ρωτούσαν κάτι, μετά από την διανομή χαρτιών, μαρκαδόρων και πλαστικών χρωμάτων σε μαθητές δημοτικού που ήρθαν με τους δασκάλους τους από τα κοντινά σχολεία, μετά από την ζωγραφική των παιδιών μπρούμητα στο τσιμέντο, για το Περιβάλλον, άρχισε μια μουσική εκδήλωση με ένα νεανικό συγκρότημα πάνω σε μια εξέδρα.Φώναξαν τα παιδιά να πάνε εκεί - ήταν στο πρόγραμμα - κι αυτά φωνάζοντας άφησαν καταγής τις ατελείωτες ζωγραφιές, πήραν τις τελειωμένες και πήγαν όλοι, δάσκαλοι μαθητές, επισκέπτες, περαστικοί, να ακούσουν χαιρετισμούς και μουσική για το Περιβάλλον. Mαζί με τη ζωγραφική παράτησαν και όλα τα υλικά. Μόλις τελείωσε η μουσική εκδήλωση έφυγαν όλοι, ήταν πλέον μεσημέρι και ήταν καλοκαίρι και η πλατεία έμεινε έτσι αρκετό χρόνο, με χαρτιά ζωγραφισμένα, σκόρπιους μαρκαδόρους και χυμένα χρώματα, -κόκκινα, πράσινα, κίτρινα , μπλέ-, λεκέδες που σου έκοβαν την ανάσα, τί θέαμα αλήθεια.
Σοκαρίστηκα τόσο πολύ, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος,  Εορτασμός,  Ευαισθητοποίηση, Λέξεις, λόγια, λόγια, λόγια.
Νωρίς το απόγευμα ήρθαν τα σχετικά μηχανοκίνητα και καθάρισαν την πλατεία, ούτε γάτα ούτε ζημιά, εμένα όμως με έπιασαν τα κλάματα.
 
Την άλλη μέρα πήρα τις τοπικές εφημερίδες. τα δημοσιεύματα ήταν εκτενή και βαρύγδουπα για τις σπουδαίες εκδηλώσεις και την μεγάλη ευαισθητοποίηση των επισκεπτών και ιδιαίτερα των μικρών μαθητών, υπήρχαν περιγραφές, δηλώσεις και φωτογραφίες, είχα κι εγώ τραβήξει φωτογραφίες, τις άλλες φωτογραφίες και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έζησε κάτι τέτοιο. Το έζησαν όμως όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί και δεν φάνηκε να ενόχλησε κανέναν, ίσως κανείς να μην το παρατήρησε, ή ίσως απλά να ήταν κάτι το φυσιολογικό, ότι δηλαδή γιορτάζουμε το περιβάλλον ρυπαίνοντας.
Τι μήνυμα αλήθεια.

Την επόμενη χρονιά ο εορτασμός έγινε σε μικρότερο χώρο. Υποψιασμένη καθώς ήμουν, δεν συμμετείχα, όμως τον επισκέφτηκα και έμεινα πάλι εμβρόντητη.Δίπλα ακριβώς στα περίπτερα που υπήρχαν για να διαλαλούν το περιβαλλοντικό μήνυμα,
υπήρχαν και οι τεράστιοι δημοτικοί κάδοι ξεχειλισμένοι από σκουπίδια. Κανείς αρμόδιος δεν σκέφτηκε να τους πάρει από εκεί, ήταν ένα έκθεμα μοναδικό, ότι καλύτερο, το φυλλάδιο το ενημερωτικό με το θέαμα και την μυρωδιά των σκουπιδιών Τα φωτογράφισα βέβαια πάλι και τα αρχειοθέτησα μαζί με τα σχετικά δημοσιεύματα, χαίρομαι που έχω κρατήσει όλο το υλικό μαζί με την ανάμνησή μου. Κάποτε κάποτε το ανασύρω και πάντοτε φρίττω χαμογελώντας
.
Σήμερα το διαδίκτυο μου δίνει όλες τις εξειδικευμένες πληροφορίες που χρειάζομαι για να αναπτύξω τη κριτική μου σκέψη στις απορίες μου όποτε μου δημιουργούνται, βρίσκω άμεσα τις απαντήσεις και πάντοτε καταλήγω στα ίδια συμπεράσματα. Δήθεν!

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

Κι όμως, ήμουν άριστη μαθήτρια, εύστροφη κι επιμελής.
Και το εξατάξιο γυμνάσιο που φοίτησα ήταν ονομαστό, Α΄ Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης.
Και το δημοτικό σχολείο που τελείωσα ήταν ξακουστό στην πόλη, Ιωαννίδειος Σχολή.
Και αγαπούσα πολύ και το βιβλίο, το διάβασμα το εξωσχολικό. Πήγαινα και ερχόμουνα στη βιβλιοθήκη της ΧΑΝΘ από παιδί ακόμα. Η δανειστική μου κάρτα
ήταν πάντα γεμάτη ημερομηνίες, ήμουν πολύ περήφανη γι αυτό.
Θυμάμαι, στις διακοπές - μαθήτρια έφηβη - ξυπνούσα ξημερώματα για να βυθιστώ στο βιβλίο μου και μόλις το τελείωνα έτρεχα να δανειστώ κι άλλο κι άλλο. Πείνα και δίψα αχόρταστα.

Κι όμως, τα βασικά δεν τα πήρα στη νεότητά μου ούτε από την οικογένειά μου, ούτε από το σχολείο, ούτε από τα πολλά βιβλία που διάβασα.
Δεν το ήξερα όμως.
Το κατάλαβα μετά τα τριανταέξι μου χρόνια όταν άρχισα την περιπλάνηση, μόνη μου, πίσω σ' αυτά που δεν απέκτησα για εφόδια στη ζωή μου από κανέναν.
Και την αναζήτηση την άρχισα πάλι τυχαία, στα τυφλά.
Δεν ήξερα τί έψαχνα, ένοιωθα όμως ελλείψεις, πιεστικές μα ασαφείς, αναγκαίες αλλά άγνωστες.

Ο κόσμος μου τότε ήταν η οικογένειά μου - η δική μου οικογένεια - ο άντρας μου και τα παιδιά μου.
Το τέταρτο ήταν ακόμα μωρό, το αγοράκι μου που με τόση λαχτάρα έφερα στον κόσμο ήταν δώρο στον άντρα μου που ήταν μοναχοπαίδι στερημένο απ' αδέλφια.
Τα δύο πρώτα μου παιδιά, αγόρι και κορίτσι, τα έκανα κοντά κοντά στα εικοσιένα και εικοσιτρία μου χρόνια, μικρή μα ώριμη μανούλα που αφοσιώθηκε στη ζωή της οικογένειας μ' όλο της το είναι.
Κι όταν αυτά πήγαν σχολείο, τότε, έκανα το τρίτο μου παιδί, το υπέροχο κοριτσάκι μου, για να διοχετεύω την ενέργειά μου σ' αυτό το μαγευτικό δημιουργικό έργο της συζύγου και μητέρας.
Όμως το μωρό μου αυτό ήταν μόνο του, τα αδέλφια του εφτά και εννιά χρόνια πιο μεγάλα, ήταν μια παρέα μεταξύ τους και είχαν κοινούς φίλους. Περνούσαν πολύ όμορφα παιδικά χρόνια μαζί.
Και τότε λαχτάρησα κι άλλο παιδί, να δώσω αδελφική παρέα στο τρίτο εγκαίρως, όπως στα πρώτα τα μεγαλύτερα.
Θέλησα να είναι αγόρι το τέταρτο, να συμπληρώσει την οικογένεια, τα ζευγάρια των αδελφών, να γίνουν δύο οι γιοί του άντρα μου όπως ήταν δύο και οι κόρες. Εγωϊστική σκέψη, αλλά έμμονη.

Πέρασα δέκα μήνες προσευχόμενη στην Παναγιά να μου χαρίσει ένα αγοράκι, να το χαρίσω στον άντρα μου, να του δώσουμε και το όνομα του θείου του του αδικοχαμένου στον πόλεμο που φάνταζε ήρωας στα μάτια του, να γίνονταν δύο τα αδέλφια με τα ονόματα των αδελφών παππούδων, ο πρώτος μου γιός είχε το όνομα του πεθερού μου, κι έτσι, να ξαναδώσω ζωή στο οικογενειακό όνομα, αρσενική ζωή, συνέχεια.
Ονειρευόμουν, προσευχόμουν μέρα και νύχτα, ήταν ένα σχέδιο πια ολοκληρωμένο, ακόμα και το όνομα του πατέρα μου θ' αρνιόμουνα, το είχα πάρει απόφαση.
Είχα διαλαλήσει το σχέδιο στις φίλες μου, αυθόρμητη και διάφανη όπως ήμουν,  κι εκείνες πότε θύμωναν με τα λόγια μου - πώς μπορούσα να σχεδιάσω - πότε κορόϊδευαν την εμμονή μου. Όμως εγώ δεν έδινα σημασία και συνέχιζα να σχεδιάζω το όνειρό μου.
Και η εγκυμοσύνη ήρθε ακριβώς στην ώρα, και το αγοράκι το ίδιο.
Ένα δώρο στον άντρα μου από την καρδιά μου. 
Τί χαρά ένοιωσα, απογειώθηκα κυριολεκτικά.
Το συναίσθημα ήταν συνταρακτικό, ήταν η πίστη ότι το σχέδιό μου πέτυχε, γνώριζα εξάλλου καλά κάθε βήμα, κάθε στιγμή, κάθε σκέψη, κάθε λεπτομέρεια, τα ανακαλούσα όλα από την αρχή, πήγαινα μπρος πίσω κι έβρισκα σημάδια που εδραίωναν την πίστη ότι, πράγματι ήταν έτσι.
Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και η υλοποίησή του με κίνητρο και στόχο την ειλικρινή και άδολη, την ανιδιοτελή αγάπη για τα παιδιά και τον άντρα μου.

Αλήθεια, όταν πηγαίναμε στο χωριό του, το σπίτι της πεθεράς μου ήταν μεγάλο και πλούσιο - το καλύτερο του χωριού - όμως άδειο από αδέλφια και φωνές. Μόνο ξαδέλφια και μακρινοί συγγενείς γέμιζαν τη διαμονή μας εκεί, έρχονταν άλλά έφευγαν, δεν ήταν το πατρικό τους.
Ζήλευα τις μεγάλες οικογένειες, τις πολύβουες και πολύγχρωμες, με τα πολλά παιδιά και τα περισσότερα εγγόνια που ήταν ξαδέλφια μεταξύ τους. Κι ας ήταν φτωχότεροι από μας, κι ας στριμώχνονταν σ' ένα δωμάτιο ο ένας πάνω στον άλλον.
Κυκλοφορούσε ένα άρωμα σ' εκείνα τα σπίτια που το μύριζα, μια χαρά αόρατη, διάχυτη μουσική στ' αυτιά μου θεσπέσια που δεν την άκουγα όταν γύριζα στό δικό μας.
Ο άντρας μου ήταν μοναχοπαίδι, καλομαθημένο από τη μάνα του που χήρεψε νωρίς και τον σπούδασε με στερήσεις, κι εκείνος αυτοδημιούργητος πρόκοψε πολύ κι έκανε και οικογένεια.
Κάτι έλειπε πάντα από το σπίτι μας στο χωριό κι ας είχαμε μικρά παιδιά, το ένοιωθα χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω.
Μ' αυτές τις σκέψεις ονειρεύτηκα το τέταρτο παιδί μου, να δημιουργήσω μια πολύβουη και πολύχρωμη οικογένεια που θα ζήσει αυτή τη χαρά αργότερα, στις γιορτές και στις διακοπές, όταν θα μαζεύονται όλοι μαζί κι όχι βέβαια μόνο στο χωριό.

Το μωρό μου μεγάλωνε κι εγώ έτρεχα στις φροντίδες όλων αγόγγυστα, όταν ο άντρας μου θέλησε να με γλυτώσει από τα περιττά βάρη, αφού μπορούσε. Έτσι επέμενε να φέρει μόνιμο βοηθό στο σπίτι, εκείνος επέμενε εγώ αντιδρούσα, γιατί εγώ τι θα έκανα αφού δεν εργαζόμουν.
Είχα τόση ενέργεια μέσα μου κι ήμουν τόσο αφοσιωμένη στο έργο μου, επάγγελμα μητέρα δήλωνα χαριτολογώντας όταν με ρωτούσαν, το εννοούσα όμως σοβαρά.
Όμως τελικά η βοηθός ήρθε κι έμεινε μαζί μας κι εγώ είχα πια πολύ ελεύθερο χρόνο ξαφνικά, δεν ήξερα τί να τον κάνω. Ένοιωθα ένα κενό που έπρεπε να γεμίσω.
Και τότε διάλεξα να ασχοληθώ περισσότερο με τα παιδιά μου τα μεγάλα, μιας και η κοπέλα έπαιζε με τις ώρες και έβγαζε βόλτα τα μικρά, το απόγευμα που δεν είχε δουλειές.
Αυτά τότε ξεκινούσαν το Γυμνάσιο και θέλησα να τα βοηθήσω περισσότερο στα μαθήματα. Πήρα λοιπόν στα χέρια μου τα Νεοελληνικά κείμενα και τρόμαξα, δεν μπορούσα να βοηθήσω. Δεν ξέρω τί είχα μάθει στο σχολείο, όμως δε θυμόμουν τίποτε.
Έπρεπε να αναζητήσω αυτή τη γνώση πρώτα για μένα από την αρχή. Κατάλαβα ότι δεν είχα επαφή με την νεοελληνική λογοτεχνία κι έτρεξα στη Βιβλιοθήκη του Συλλόγου Γυναικών στον τόπο που ζούσαμε, στο Πανόραμα.
Θυμάμαι, όταν μπήκα μέσα κοντοστάθηκα με μια απορία, από πού ν' αρχίσω δεν ήξερα. Ζήτησα νεοελληνική λογοτεχνία, μου έδειξαν το σχετικό ράφι και τράβηξα ένα στην τύχη, θ' άρχιζα απ' αυτό. Ήταν του Παντελή Πρεβελάκη, το όνομα του συγγραφέα ηχούσε γνώριμα, ήταν έκδοση της Εστίας, άρα σίγουρα καλό νεοελληνικό βιβλίο.
Γύρισα στο σπίτι, ήταν απόγευμα, η πεθερά μου έβλεπε τηλεόραση, τα μεγάλα διάβαζαν, τα μικρά έπαιζαν με την κοπέλα στο χαλί, άναψα το πορτατίφ και κάθησα στον καναπέ, στον τοίχο του μεγάλου καθιστικού που είχε θέα στην πόλη.
Ένοιωσα σαν παιδούλα, τότε που διάβαζα πολύ.
Ήμουν τριάντα εφτά χρονών και είχα να πιάσω στα χέρια μου βιβλίο από τα χρόνια του σχολείου.
Μόνο περιοδικά εργοχείρων, βιβλία μαγειρικής και ξεφύλλισμα εφημερίδων συντρόφευαν φευγαλαία τον λιγοστό μου χρόνο και το ανύπαρκτο περιθώριο του νου μου από τα ξενύχτια και τις φροντίδες.
Τέσσερα παιδιά και πεθερά, απαιτητικός σύζυγος, μεγάλο σπίτι και ανοιχτή ζωή με υποχρεώσεις...
Ο κόσμος μου ολόκληρος, τότε!

ΜΑΓΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ

Hμουν μόλις είκοσι ένα ετών και κυοφορούσα χαρμόσυνα το πρώτο μου παιδί, ήταν μια συνειδητή ώριμη επιλογή ο γάμος μου, σε μια άκρως πρώιμη για τις χρονικές εποχές ηλικία - αρχές δεκαετίας του εβδομήντα - όταν μάλιστα ήμουν και πολύ ευπαρουσίαστη και λαμπρό μυαλό αποδεδειγμένα.

Τόσο αποδεδειγμένα, ώστε στα είκοσί μου δίδασκα Αγγλικά στην τότε Τεχνική Σχολή ΠΑΣΤΕΡ, απολαμβάνοντας εκτίμηση και σεβασμό για το υπεύθυνο έργο μου από όλους - την διεύθυνση, τους συναδέλφους αλλά και τους σπουδαστές όλων των παραϊατρικών τμημάτων που ήταν σχεδόν συνομήλικοί μου.

Έμεινα έγκυος αμέσως μετά τον γάμο όπως το λαχταρούσα και ήμουν τόσο περήφανη για την εγκυμοσύνη μου ώστε έραβα ριχτά φορέματα -τότε δεν υπήρχε τίποτε έτοιμο - και τα φορούσα πριν καν φουσκώσει η κοιλιά μου.

Απολάμβανα κάθε στιγμή και πρόσεχα κάθε τι, από την διατροφή μου σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού μου έως τα τεντώματα και τα βάρη, ακολουθούσα με χαρά και πειθαρχία ότι έπρεπε να κάνω για να φέρω σε πέρας την εγκυμοσύνη σωστά.

Επιπλέον διάβαζα, είχα αγοράσει σκληρόδετο βιβλίο για το μωρό, για το παιδί που θα έφερνα στον κόσμο, ήταν βιβλίο ψυχολογίας δύσκολο, πάσχιζα να καταλάβω έννοιες άγνωστες, ήθελα να είμαι έτοιμη για όλα όσο ήταν δυνατόν.

Προς το τέλος του έβδομου μήνα ο γιατρός μου μίλησε για τον ανώδυνο τοκετό, μια εκπαίδευση από μια ειδικευμένη μαία που θα με βοηθούσε να γνωρίσω τί έπρεπε να κάνω εγώ από την πλευρά μου για να βοηθήσω την γέννα μου.

Μόλις άρχισε ο όγδοος μήνας άρχισαν και τα μαθήματα σε μια αίθουσα της κλινικής που είχε κάτι στρώματα γυμναστικής και κάτι μαξιλάρια στον τοίχο και επιπλέον και έναν πίνακα γραφής - οι μνήμες ως προς την περιγραφή είναι λίγο ασαφείς - ενώ αρκετές έγκυες γυναίκες καθόμασταν στο πάτωμα με την πλάτη όρθια στον τοίχο.

Η μαία ως δασκάλα γυμναστικής μας έδειχνε ασκήσεις στα πέλματα ως επί το πλείστον και μας καθοδηγούσε ξανά και ξανά να την ακολουθούμε ώστε να χαλαρώνουμε.

Μόλις το μάθαμε αυτό ήρθε το μάθημα των αναπνοών και η εξήγησή του, γιατί και πώς και πότε.

Σχεδίασε στον πίνακα κάτι γραμμές σαν το καρδιογράφημα με οξείες γωνίες πάνω κάτω και άρχισε να μας εξηγεί πώς αυτό που βλέπουμε είναι οι πόνοι της γέννας στος εγκέφαλό μας, πώς αρχίζει κάθε πόνος, πώς δυναμώνει και πώς μειώνεται και σταματά για να ξαναρχίσει άλλος πόνος δυνατότερος.

Δεν ξέρω αν μπορώ με λόγια να περιγράψω αυτό που συνέβη στο είναι μου όταν κατάλαβα τον μηχανισμό του πόνου, αλλά πρέπει να ήταν χαρά, μεγάλη χαρά για το ότι ήταν κάτι τόσο απλό, φυσικό και λογικό.

Η επεξήγηση συνέχισε στις λεπτομέρειες, τις οποίες πλέον παρακολουθούσα με πλήρη κατανόηση, ώσπου ήρθε και η αποκάλυψη, ναι, θα ξεγελούσαμε τον εγκέφαλο με αναπνοές, ίδιας έντασης και χρόνου με τον πόνο ώστε να μην προλαβαίνει να δίνει την εντολή ΠΟΝΑΣ.

Στη συνέχεια περάσαμε στις συγχρονισμένες αναπνοές και όταν μάθαμε να τις επαναλαμβάνουμε άρχισε να μας δίνει παραγγέλματα δήθεν πόνου με τα λόγια της κάνοντας μαζί μας τα απαραίτητα είδη αναπνοών ανάλογα με τον χρόνο και την οξύτητα του πόνου, πάντα ζωγραφισμένα στον πίνακα.

Εγώ, θυμάμαι, ακολουθούσα τα πάντα μαγνητισμένη σαν να με είχε μόλις αγγίξει ένα μαγικό ραβδί και η νεαρή συνειδητότητά μου πανηγύριζε τα μυστήρια της ζωής και την δύναμη του μυαλού.

Μαγεύτηκα και τα πίστεψα όλα απόλυτα, εκπαιδεύτηκα πλήρως στην ενεργή συμμετοχή μου στην μελλοντική μου γέννα και περίμενα με λαχτάρα να τα εφαρμόσω στην πράξη.

Και η χαρά μου με δικαίωσε, έζησα κάθε στιγμή τόσο απόλυτα στην εφαρμογή όσων είχα κατανοήσει, μάθει και πιστέψει ώστε ναι, δεν πόνεσα καθόλου, δηλαδή οι πόνοι υπήρχαν αλλά εγώ δεν πόνεσα, μόνο χάρηκα και κατακλύστηκα από το ιερό δέος της δημιουργίας της ζωής του παιδιού μου ώστε αμέσως αναφώνησα αυθόρμητα ΕΓΩ ΓΕΝΝΩ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ!

Ο συγκλονισμός μου ήταν τόσο έντονος - είχα εξάλλου απτές όλες τις αποδείξεις για την δύναμη του νου - ώστε διηγόμουν την ιστορία - αυτήν που καταγράφω τώρα - με τέτοιο παραστατικό τρόπο στους μαθητές μου που ενθουσιάζονταν, με αποτέλεσμα να μοιράζουμε επίσημα την ώρα του μαθήματος μεταξυ της Αγγλικής ορολογίας και τέτοιων βιωματικών ιστοριών που κρατούσαν αμείωτο το ενδιαφέρον των σπουδαστών και τους δίδασκαν ωραία πράγματα από την ζωή την ίδια.

Βέβαια, ο ανώδυνος τοκετός και η εφαρμογή του δοκιμάστηκε επιτυχώς άλλες τρεις φορές - στα επόμενα τρία παιδιά μου -και μου έφερε ακριβώς την ίδια χαρά και το ίδιο δέος, ήταν πλέον δρόμος για μένα συνειδητός το να χαράζω πορεία χαράς μέσα από τον πόνο!

ΑΝΝΑ ΚΑΣΑΠΗ 10-5 2015

ΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 

 

Κείμενα

που ξεδιπλώνουν απλές καθημερινές στιγμές,

αποστάγματα σκέψης, συναισθημάτων και εμπειρίας,

αιθέριο έλαιο του πιο σπάνιου λουλουδιού, αυτού της Ζωής της Αληθινής!

 

Όταν η κάθε μέρα γυρεύει όλο και περισσότερη γνώση για να ζήσεις ανεκτά, για να ζήσεις καλά χρειάζεται πραγματική τέχνη!

 

Νους και συναίσθημα επιστρατεύονται βήμα-βήμα,

για να οικοδομήσουν τον οίκο της ζωής του καθενός μας,τον νέο ναό μας,τον Εαυτό μας!

 

Η Άννα Κασάπη Σήμερα

 

Ανοίγει τα πανιά στο καλοτάξιδο σκαρί της γραφής και αφήνεται να πάει με ούριο άνεμο σε γαλήνιες θάλασσες παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος!

Ένα γιορταστικό αέναο ταξίδι δίχως προορισμό, διότι το απάνεμο λιμάνι είναι το ίδιο το πλοίο!

 

Χρόνια Πολλά!