ΜΑΓΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ

Hμουν μόλις είκοσι ένα ετών και κυοφορούσα χαρμόσυνα το πρώτο μου παιδί, ήταν μια συνειδητή ώριμη επιλογή ο γάμος μου, σε μια άκρως πρώιμη για τις χρονικές εποχές ηλικία - αρχές δεκαετίας του εβδομήντα - όταν μάλιστα ήμουν και πολύ ευπαρουσίαστη και λαμπρό μυαλό αποδεδειγμένα.

Τόσο αποδεδειγμένα, ώστε στα είκοσί μου δίδασκα Αγγλικά στην τότε Τεχνική Σχολή ΠΑΣΤΕΡ, απολαμβάνοντας εκτίμηση και σεβασμό για το υπεύθυνο έργο μου από όλους - την διεύθυνση, τους συναδέλφους αλλά και τους σπουδαστές όλων των παραϊατρικών τμημάτων που ήταν σχεδόν συνομήλικοί μου.

Έμεινα έγκυος αμέσως μετά τον γάμο όπως το λαχταρούσα και ήμουν τόσο περήφανη για την εγκυμοσύνη μου ώστε έραβα ριχτά φορέματα -τότε δεν υπήρχε τίποτε έτοιμο - και τα φορούσα πριν καν φουσκώσει η κοιλιά μου.

Απολάμβανα κάθε στιγμή και πρόσεχα κάθε τι, από την διατροφή μου σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού μου έως τα τεντώματα και τα βάρη, ακολουθούσα με χαρά και πειθαρχία ότι έπρεπε να κάνω για να φέρω σε πέρας την εγκυμοσύνη σωστά.

Επιπλέον διάβαζα, είχα αγοράσει σκληρόδετο βιβλίο για το μωρό, για το παιδί που θα έφερνα στον κόσμο, ήταν βιβλίο ψυχολογίας δύσκολο, πάσχιζα να καταλάβω έννοιες άγνωστες, ήθελα να είμαι έτοιμη για όλα όσο ήταν δυνατόν.

Προς το τέλος του έβδομου μήνα ο γιατρός μου μίλησε για τον ανώδυνο τοκετό, μια εκπαίδευση από μια ειδικευμένη μαία που θα με βοηθούσε να γνωρίσω τί έπρεπε να κάνω εγώ από την πλευρά μου για να βοηθήσω την γέννα μου.

Μόλις άρχισε ο όγδοος μήνας άρχισαν και τα μαθήματα σε μια αίθουσα της κλινικής που είχε κάτι στρώματα γυμναστικής και κάτι μαξιλάρια στον τοίχο και επιπλέον και έναν πίνακα γραφής - οι μνήμες ως προς την περιγραφή είναι λίγο ασαφείς - ενώ αρκετές έγκυες γυναίκες καθόμασταν στο πάτωμα με την πλάτη όρθια στον τοίχο.

Η μαία ως δασκάλα γυμναστικής μας έδειχνε ασκήσεις στα πέλματα ως επί το πλείστον και μας καθοδηγούσε ξανά και ξανά να την ακολουθούμε ώστε να χαλαρώνουμε.

Μόλις το μάθαμε αυτό ήρθε το μάθημα των αναπνοών και η εξήγησή του, γιατί και πώς και πότε.

Σχεδίασε στον πίνακα κάτι γραμμές σαν το καρδιογράφημα με οξείες γωνίες πάνω κάτω και άρχισε να μας εξηγεί πώς αυτό που βλέπουμε είναι οι πόνοι της γέννας στος εγκέφαλό μας, πώς αρχίζει κάθε πόνος, πώς δυναμώνει και πώς μειώνεται και σταματά για να ξαναρχίσει άλλος πόνος δυνατότερος.

Δεν ξέρω αν μπορώ με λόγια να περιγράψω αυτό που συνέβη στο είναι μου όταν κατάλαβα τον μηχανισμό του πόνου, αλλά πρέπει να ήταν χαρά, μεγάλη χαρά για το ότι ήταν κάτι τόσο απλό, φυσικό και λογικό.

Η επεξήγηση συνέχισε στις λεπτομέρειες, τις οποίες πλέον παρακολουθούσα με πλήρη κατανόηση, ώσπου ήρθε και η αποκάλυψη, ναι, θα ξεγελούσαμε τον εγκέφαλο με αναπνοές, ίδιας έντασης και χρόνου με τον πόνο ώστε να μην προλαβαίνει να δίνει την εντολή ΠΟΝΑΣ.

Στη συνέχεια περάσαμε στις συγχρονισμένες αναπνοές και όταν μάθαμε να τις επαναλαμβάνουμε άρχισε να μας δίνει παραγγέλματα δήθεν πόνου με τα λόγια της κάνοντας μαζί μας τα απαραίτητα είδη αναπνοών ανάλογα με τον χρόνο και την οξύτητα του πόνου, πάντα ζωγραφισμένα στον πίνακα.

Εγώ, θυμάμαι, ακολουθούσα τα πάντα μαγνητισμένη σαν να με είχε μόλις αγγίξει ένα μαγικό ραβδί και η νεαρή συνειδητότητά μου πανηγύριζε τα μυστήρια της ζωής και την δύναμη του μυαλού.

Μαγεύτηκα και τα πίστεψα όλα απόλυτα, εκπαιδεύτηκα πλήρως στην ενεργή συμμετοχή μου στην μελλοντική μου γέννα και περίμενα με λαχτάρα να τα εφαρμόσω στην πράξη.

Και η χαρά μου με δικαίωσε, έζησα κάθε στιγμή τόσο απόλυτα στην εφαρμογή όσων είχα κατανοήσει, μάθει και πιστέψει ώστε ναι, δεν πόνεσα καθόλου, δηλαδή οι πόνοι υπήρχαν αλλά εγώ δεν πόνεσα, μόνο χάρηκα και κατακλύστηκα από το ιερό δέος της δημιουργίας της ζωής του παιδιού μου ώστε αμέσως αναφώνησα αυθόρμητα ΕΓΩ ΓΕΝΝΩ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ!

Ο συγκλονισμός μου ήταν τόσο έντονος - είχα εξάλλου απτές όλες τις αποδείξεις για την δύναμη του νου - ώστε διηγόμουν την ιστορία - αυτήν που καταγράφω τώρα - με τέτοιο παραστατικό τρόπο στους μαθητές μου που ενθουσιάζονταν, με αποτέλεσμα να μοιράζουμε επίσημα την ώρα του μαθήματος μεταξυ της Αγγλικής ορολογίας και τέτοιων βιωματικών ιστοριών που κρατούσαν αμείωτο το ενδιαφέρον των σπουδαστών και τους δίδασκαν ωραία πράγματα από την ζωή την ίδια.

Βέβαια, ο ανώδυνος τοκετός και η εφαρμογή του δοκιμάστηκε επιτυχώς άλλες τρεις φορές - στα επόμενα τρία παιδιά μου -και μου έφερε ακριβώς την ίδια χαρά και το ίδιο δέος, ήταν πλέον δρόμος για μένα συνειδητός το να χαράζω πορεία χαράς μέσα από τον πόνο!

ΑΝΝΑ ΚΑΣΑΠΗ 10-5 2015